นมัสการ

วันก่อนคุยกับรุ่นน้องอาจารย์แพทย์ วกเข้าเรื่องทำบุญ เธอก็ปรารภว่า "เนี่ย หนูต้องตื่นเช้ามากเลย จะได้มาใส่บาตรให้ทัน ไม่งั้นไม่ราวน์ (ดูคนไข้) ไม่ทัน (อาจารย์แพทย์บางท่าน ต้องไปดูคนไข้และสอนน้องๆหมอตั้งแต่ 7 โมง หรือ 7 โมงครึ่ง) เลยต้องตื่นยิ่งเช้าเข้าไปใหญ่"

ผมก็เรียนถามเธอไปว่า "แล้วที่ดูแลคนไข้ทุกวันนี้ ไม่ได้ทำบุญหรอกหรือ?"

"มันไม่เหมือนกันน่ะพี่"

"ก็เห็นด้วย แต่ถ้าจะทำบุญ แต่เราเกิดเป็นทุกข์ล่ะก็ อาจจะไม่ทำเสียดีกว่า เพราะจิตมันไม่รับบุญเสียแล้วล่ะหนอ"

ไม่ใช่ผมจะพูดว่าเป็นหมอแล้ว ไม่ต้องใส่บาตรหรอกนะครับ แต่ "บุญ" นั้น ไม่น่าจะเป็นเพียงสัญญลักษณ์ น่าจะเป็น intention ที่เป็นกุศล ซึ่งมีได้หลายรูปหลายแบบ มีเจ้าหน้าที่เภสัชของโรงพยาบาล เขาว่างเฉพาะสายๆวันเสาร์อาทิตยฺ ก็อุตส่าห์มาสอนหนังสือให้เด็กป่วยที่มานอน รพ.นานๆหลายๆอาทิตย์ หลายๆเดือน เพราะเขาถนัดอย่างนั้น ไม่มีเวลาจะมาหุงข้าว ตื่นแต่เช้า ใส่บาตร แต่ก็เห็นสีหน้าท่าทางหน้าตาเขาอิ่มเอิบ อิ่มบุญ ผิวพรรณสดใสดี

"รูปแบบ" ที่ทำต่อๆกันมา บางทีก็ถอยห่างจากความหมายดั้งเดิมไปเรื่อยๆ เราก็ยังทำไปโดยขาดสติ ขาดการครุ่นคิดใคร่ครวญอย่างแยบคาย ไม่มีโยนิโสมนสิการ

เมตตา