เมื่อความเหงาเคล้าดวงจิตให้คิดโทษ
ให้คิดโกรธเคืองแค้นแน่นหนักหนา
ให้จิตเศร้าเหงาหงอยน้อยใจพา
ไร้ชีวาพาระทมขื่นขมใจ
จะมัวเศร้าเหงาไปทำไมนี่
ให้คิดดีพ้นโศกโลกสดใส
ให้คิดนำล้ำหน้าพาเริงใจ
เพราะว่าใจของเราเข้าใจตน
มาเยี่ยมเยือนครับอาจารย์ ชอบบทกลอนที่งดงามในความหมายครับ
ขอร่วมแลกเปลี่ยนบทกลอนด้วยครับ
ขอบคุณครับ