สวัสดี ครับ คุณ ณัฐรดา

บันทึกนี้ ผมเขียนให้น้องชาย ผู้พิการ

ปัจจุบัน...น้องชายคนนี้ ได้ไต่ตามความฝันของตัวเองมาถึงระดับหนึ่ง

ความสำเร็จ....จึงเป็นของเค้า  ทั้งกายและจิตใจ ...ครับ

ด้วยความห่างกัน....การเขียนบันทึกที่ทดแทนความรู้สึกที่พี่ชายควรกระทำ...

ที่มิใช่...หวังผลหรือสิ่งตอบแทนใด ใด

แต่หากเป็นการสร้างพลังแห่งชีวิต ที่เรามี....ถ่ายทอดให้สังคม รับรู้บ้าง

อย่างน้อย....หัวใจของใคร หลาย ๆ ดวง อยากซึบซับความรู้สึก เช่นนี้ เพื่อเติมไฟฝันให้กับตัวเอง..บ้าง

...

ขอบพระคุณ คุณณัฐรดา มาก ครับ