สวัสดีครับคุณครูคิมครับ : การถือหลักใจเขาใจเรา เป็นตัวชี้วัดและเกณฑ์การประเมินสภาวการณ์ต่างๆ รวมทั้งเป็นหลักปฏิบัติต่อกัน เป็นแนวทางหนึ่งที่ทำให้ปัจเจกมีวิธีเปลี่ยนมุมมองจากตัวกู ออกไปเข้าใจจุดร่วมกับ เขา ที่แต่เดิมเมื่อมองจากการเอาตัวกูเป็นตัวตั้งตนคิดว่าเป็นคนอื่น แล้วทำให้เกิดมิติ ความเป็นเรา ที่แผ่ออกเป็นสาธารณะที่กว้างกว่าความเป็นตัวกูของใครของมันของปัจเจก

เมื่อมอง ความเป็นตัวกู | ตัวเขา | คนอื่น | ความเป็นเรา อย่างไม่แยกส่วน แต่มองอย่างเป็นกระบวนการเรียนรู้เพื่อเปลี่ยนแปลง และมองอย่างเป็นกระบวนการต่อเนื่อง ก็นับว่าเป็นพัฒนาการของการลดอัตตาตัวกูไปสู่ตัวตนที่มีจิตสำนึกใหม่ๆซึ่งกว้างใหญ่กว่าเดิมเรื่อยๆอย่างต่อเนื่องเลยนะครับ

เมื่อมองและมีฐานความคิดอย่างนี้ การเรียนรู้ที่บูรณาการการเรียนรู้ทางสังคม ทำให้คนได้ทรรศนะเปิดกว้างต่อตนเองและมีจิตสาธารณะมากยิ่งๆขึ้น อย่างที่เห็นหลายตัวอย่างของคุณครูคิม ก็เหมือนกับเป็นการปฏิบัติธรรมและเป็นการเจริญสติภาวนาที่ผสมผสานอยู่ในการงานและวิถีชีวิตเลยนะครับ