สวัสดีค่ะคุณ "หนานเกียรติ"

ภาพฟ้องและยืนยัน  เราเห็นหนานเกียรติ จริงๆอยากเข้าไปทักประสาคนรู้จักในไซเบอร์  แต่กลัวเก้อ  เลยได้แต่ด้อมๆมองๆ  คราวหน้าถ้าเจอกันจะไม่พลาดที่จะเข้าไปทักทาย  แล้วอย่าตกใจนะคะ

ต่อยอดความคิดเห็นของหนายเกียรติค่ะ

• เรื่องเล่าไม่เร้าพลังจริงๆ  เนื่องจากพวกเราอาจถนัดเป็นนักปฏิบัติ  และไม่คุ้นชินกับการเล่าหรือพูดต่อหน้าสาธารณะชนแบบเป็นทางการ  และติดในกรอบ "ปรนัย" เคยแต่เสนอผลงานผ่านตัวเลข  เลยทำให้รู้สึกแห้งในเนื้อหา  เมื่อต้องเปลี่ยนมาเป็นเรื่องเล่าให้มีรสชาด  ภาษาพูดกลายเป็นพูดแบบภาษาเขียน
• ความตื่น  ประหม่า  หรือประสบการณ์  การพูดหน้าเวที  เหล่านี้ล้วนเป็นแรงกระพือมาลดทอนความมั่นใจ
• หลายคนอาจมองว่า  "มันเป็นเรื่องในพื้นที่" ไม่น่ามีปัญหาในการเล่า  แต่สำหรับบางคนเป็นปัญหาใหญ่ทีเดียวค่ะ (อันนี้เป็นประสบการณ์ของน้องที่ รพ.ที่ขึ้นไปนำเสนอ  เพราะอยากฝึกให้เขาได้ขึ้นเวทีบ้าง  และอีกอย่างเป็นเรื่องที่เขาทำ  เขาควรได้รับความภาคภูมิใจในงานที่เขาทำ  อันนี้เป็นความตั้งใจขององค์กรที่อยากให้เป็นเช่นนั้นจริงๆ)

ความคิดเห็นของ หนายเกียรติ เป็นการติเพื่อก่อจริงๆค่ะ  อย่างน้อยทาง รพ.ในพื้นที่เองก็นำกลับมาคิด  และวิเคราะห์หลังงานเลิกทุกครั้งว่ามองเห็นจุดแข็งและจุดอ่อนอะไรบ้าง

ส่วนเรื่องบรรยากาศการจัดงานต้องยกให้ทีม สรพ.เขาเลยค่ะ

ขอบคุณค่ะสำหรับความคิดเห็นและข้อคิดดีๆ  ที่จะทำให้เกิดการพัฒนาต่อไป