สวัสดีครับน้องหนาน

จำต้องฝืนใจเดินต่อไปแบบลิ้นห้อย ๆ กว่าจะถึงนาคอน ตรงนี้คือ(นาควน)ครับ

ก่อนเที่ยงวันที่สองของการเดินทาง เราวพักที่เนินทรายแห่งหนึ่ง นายหัวบุญเลิศบอกว่าจุดนี้เป็นจุดที่ตั้งใจจะพักเมื่อคืน แต่พวกเราเดินได้ช้า จึงต้องพักก่อนหน้านั้น

(ณ.จุดนี้คือ หนานสนครับ จุดพักแรมคืนแรกของพวกเราทุกครั้งที่ผ่านเส้นทางนี้ครับ)

หนทางที่เราย่ำเดินไป มิอาจเรียกมันว่าเส้นทาง เพราะหนทางนั้นคือหนทางที่ไต่และปีนไปตามโขดหิน ก่อนหน้านั้นลำพังเขาสูงชันก็แย่เอาการอยู่แล้ว แต่นี้ปีนผาหินขนาบไปกับข้างน้ำตก

(ตรงนี้คือ คุ้งคั้ง) หรือคลุ้มครั่งของนักเดินทางบางคน บริเวณนี้เรามักเก็บส้มกบ (บิโกเนีย) เอาไปแกงที่ที่เจ็ดยอดครับ)

แฮะๆ อายุ ห้าสิบหก น้ำหนัก แปดสิบสี่ปี นี้น่าเป็นห่วงกว่าน่ะน้องหนาน