- ขอบคุณครับคุณกาเหว่า
- อันที่จริงชีวิตผมรันทดกว่านี้เยอะนะครับ...แต่ก็ไม่อยากเล่าเรื่องเศร้าเท่าใดนัก ทุกข์ถึงขนาดจะไม่ได้เรียนต่อ....
- ทุกวันนี้ผมจึงไม่เคยลังเลที่จะต้องช่วยคน โดยเฉพาะในเรื่องการศึกษา
- ผมได้รับความอนุเคราะห์ให้นั่งรถฟรีไปโรงเรียน แต่ขากลับถ้ามาไม่ทันรถ ผมก็ต้องเดินกลับ 10 กิโลเมตร เมื่อมีรถโดยสารวิ่งผ่าน ต้องรีบวิ่งไปหลบข้างทาง เกรงคนจะเห็นและจอดรับ และไม่กล้าขึ้นรถเพราะไม่มีเงินจ่าย (สมัยนั้น 2 บาท)
- จนทุกวันนี้ผมก็ยังไม่กล้าไปกินข้าวคนเดียว ณ โรงอาหารเท่าใดนัก มันเป็นภาพด้อยที่ฝังจำอยู่อย่างไม่รู้จบ
- ขอบคุณครับ