เอารูปเขียนมาร่วมทอดผ้าป่าการเรียนรู้ด้วยครับ

เป็นวิธีคิดเกี่ยวกับการจัดวางสถานะตนเองของมนุษย์ เพื่อกำหนดความเป็นตัวของตัวเองของมนุษย์เรา และการจัดความสัมพันธ์ของเรากับสิ่งที่อยู่เหนือกว่าความสามารถของมนุษย์

การจัดความสัมพันธ์กับสรรพสิ่งในลักษณะดังกล่าว ทำให้มนุษย์มีวิธีรู้จักถ่อมตนเองลงแล้วยกให้สิ่งที่ให้กำเนิดปัจจัยเพื่อการดำรงอยู่อย่างปรกติสุขของคนเราเป็น "แม่" หรือเป็นภพภูมิของความเป็นแม่

เมื่อมองในแง่นี้ การก่อเกิดวิถีวัฒนธรรมและแนวประพฤติปฏิบัติของผู้คนอย่างการไหว้แม่โพสพ จึงเป็นความสำนึกที่ผูกสัมพันธ์ตนเองของมนุษย์เข้ากับสิ่งที่ตนเองน้อมความศรัทธาให้ ความสำนึกดังกล่าวเสมือนเป็นสายรก (Umblical cord) ที่เชื่อมโยงมนุษยชาติให้เป็นลูกหลานของแม่ต่างๆ เช่น แม่โพสพ แม่น้ำ แม่คงคา

วิธีคิดและแนวการสร้างความเป็นชุมชนที่งอกเงยมาจากฐานคติอย่างนี้ จึงมีกิจกรรมชีวิตและวิถีชุมชนหลายอย่างที่สะท้อนออกมาจากการใช้ความสำนึกต่อมาตุภูมิ ซึ่งมีตัวปัญญาสำหรับการใช้ชีวิต การสร้างความรู้ความเข้าใจต่อโลกและสรรพสิ่งกำกับอยู่เบื้องหลัง มากกว่าเป็นเพียงสิ่งประดิษฐ์ทางประเพณีและวัฒนธรรม แต่ความลึกซึ้งอย่างนี้เชื่อว่าคนส่วนใหญ่ก็เข้าไม่ถึงแล้ว เพราะการปฏิบัติต่อกิจกรรมลักษณะนี้มักเป็นการอนุรักษ์ที่ขาดกระบวนการเรียนรู้ออกจากชีวิตและขาดการเรียนรู้ทางสังคม

ในอดีตนั้น ภูมิปัญญาในลักษณะนี้ ไม่เพียงเป็นความสำนึกที่มีบทบาทต่อการประพฤติปฏิบัติของสังคมแต่ไม่มีตัวปรากฏการณ์จริงๆให้เห็น แต่กระบวนการเรียนรู้ทางสังคมและวิถีชุมชนบางอย่างก็เป็นแหล่งให้ประสบการณ์ก่อการเกิดความสำนึกอย่างนี้ เช่น การคลอดแบบหมอตำแยที่บ้าน ก็เป็นวิถีสุขภาพที่ให้การเรียนรู้เกี่ยวกับชีวิตกับความเป็นมนุษย์ที่สัมพันธ์กับสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า และเป็นประสบการณ์ตรงของมนุษย์ที่ให้การเรียนรู้และสร้างความสำนึกต่อแม่พระโพสพ