อ่านแล้วนึกถึงความหลัง ตอนผมเป็น extern สูติ (นานมาแล้ว) ได้ไปอยู่ที่ รพ.วชิระ ด้วยสาเหตุบางประการจะมี case traumatic abortion (เอ.. เขาเรียกกันอย่างนี้เปล่าหว่า?) มาทุกครั้งที่อยู่เวร เวรละ 2-3 ราย ก็เป็นอย่างที่อ.แป๊ะเล่ามาเลย คือเราก็จะต้องเตรียมโทรหาดมยา (อือ.. นี่เป็นภาษาสั้นๆของหมอ ย่อมาจากโทรมาหาแพทย์เวรวิสัญญีครับ ไม่ใช่หมอหายาดมแต่อย่างใด) ลงไปพูดคุยกับคนไข้ มายังไง ไปยังไง เราก็จะได้ฟังเรื่องราวหลากหลาย บางเรื่องก็ตื่นเต้นโลดโผน บางเรื่องก็เหมือนเป็นการถ่ายทอดตำนานที่เล่าซ้ำแล้วซ้ำอีก

ที่ยังจำได้ก็คือ ตอนได้ทำขูดมาลูก ก็ถูกสอนอย่างที่ อ.แป๊ะเล่ามาเลย "ขูดดีๆนะน้อง เดี๋ยวทะลุ ได้ sense รึยังๆ" (รำพึงในใจ sense อะไรวะ???) ด้วยอารามที่กลัวจัด มักจะขูดไม่หมด เพราะเสียวทะลุ พี่ที่คุมต้องมาทำต่อทุกที (เกิดอาการแพ้สูติกรรมตั้งแต่บัดนั้น) พอไปอยู่ห้องคลอด เพื่อนที่อยู่เวรด้วยกันเจอ tear ทะลุ rectum เข้าไปหนึ่งราย (หมายถึงตอนคลอด ตัดฝีเย็บขยายไม่ทัน หัวเด็กดันออกมาแรงจนแผลขาดเลยเข้าไปในลำไส้ตรง) เป็น nightmare ของจริง (ทั้งกับ extern และกับรุ่นพี่ด้วย)

อนุโมทนาให้กับความก้าวหน้าทางการแพทย์ที่ทำให้คนไข้ปลอดภัยมากขึ้น มีความทุกข์ทรมานลดลงครับ