ขอเรียนอาจารย์ว่าชื่นชมกับความคิดของอาจารย์ค่ะ

ในโรงพยาบาลใหญ่ๆ ไม่บ่อยนักหรอกค่ะที่แพทย์จะนึกถึงผู้ร่วมงาน..และไม่บ่อยเช่นกันที่พยาบาลจะทันสังเกตว่าลืมนับแพทย์เป็นผู้ร่วมงานด้วย

ถ้าแพทย์และพยาบาลที่ออกหน่วยในถิ่นที่ลำบากมากๆ ด้วยกันบ่อยๆ จะปรับลักษณะงานเข้าหากันได้เร็วกว่าค่ะ กิจกรรมเสริมหลักสูตรดีๆ เช่นที่ พณฯท่านองคมนตรีเกษม(ขออนุญาตเอ่ยนามท่านค่ะ) เคยนำนักศึกษาสายวิทย์สุขภาพไปออกหน่วยด้วยกันเมื่อปิดภาคการศึกษา มีผลต่อความเข้าใจระหว่างกันมากค่ะ

แต่บางทีก็คิดว่า ปัจจุบันนี้ระบบในโรงพยาบาลใหญ่ๆ ผ่านมาจากคนทำงานจำนวนหนึ่งในออฟฟิตที่ไม่ค่อยเข้าใจงานของทั้งแพทย์และพยาบาลมากเท่ากับเรื่องของตัวชี้วัด ค่ะ เลยทำให้ตัวชี้วัดแยกส่วนไปหมดหนำซ้ำบางทีตัวชี้วัดก็จับผิดมากกว่ามองส่วนดี...และทำให้ทุกคนต่างก็มุ่งเส้นทางงานของตัวเองให้เสร็จเร็วที่สุด ดีที่สุด บกพร่องน้อยที่สุด ..นะคะ...ก่อนจะเปลี่ยนหลักสูตร ลองจับใครสักคนในโรงพยาบาลมาถามว่า คุณเคยกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานต่างสาขากี่คนกี่ครั้ง.....คำตอบอาจน่าทึ่งก็ได้ค่ะ....

ขอบคุณค่ะ