สวัสดีครับ อ.phayorm แซ่เฮ

จริงๆ แล้วก็ไม่ได้เยี่ยมเยียนกันและกันนานมากเลยเหมือนกันนะครับ
บันทึกนี้ เกิดจากแรงขับเคลื่อนภายในตัวตนของผมเอง หลังจากกลับไปร่วมงานศพของญาติผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง  มันทำให้ผมมีเวลามองอะไรๆ ยาวนานกว่าทุกครั้ง  บันทึกนี้อาจไม่เน้นเรื่องสาระความคิดอะไรมาก เพียงแต่ต้องการสื่อสารความรู้สึก-ห้วงนึกคิดแบบรำพึงรำพันเป็นที่ตั้งเท่านั้นเอง

ดีใจ, ที่มีคนอ่านแล้วรู้สึกชอบกับบรรยากาศที่นำเสนอ..และดีใจที่บันทึกนี้ชวนให้ผู้อ่านได้กลับไปถามถึงความทรงจำของตัวเองที่มีต่อท้องทุ่ง หรือไม่ก็บ้านเกิดของแต่ละคน

ขอบคุณครับ