สวัสดีค่ะ

อ่านบันทึกนี้ทำให้ย้อนไปถึงเมื่อเกือบ 20 ปีที่ผ่านมา ได้ทำงานครั้งแรกที่จังหวัดอุบลราชธานี  งาน กศน.ส่วนใหญ่จะจัดกิจกรรมการเรียนรู้ในชุมชน ครูอาสาสมัคร กศน.และครูสอนวิชาชีพจะต้องออกไปสอนในชุมชนและพักอาศัยในชุมชนด้วย พี่มีโอกาสได้ไปเยี่ยมครูเหล่านั้น และได้ค้างคืนในชุมชนด้วย บางหมู่บ้านก็ยังไม่ม่ไฟฟ้าใช้ ชาวบ้านยังมีวิถีชีวิตเรียบง่าย หาผัก หาปลาในหนองน้ำ ในนาข้าว หลังเกี่ยวข้าวแล้วพวกเรารวมทั้งครู กศน. จะพากันกินข้าวป่าในท้องทุ่งนาของชาวบ้าน  นั่งคุยล้อมวง พวกเราจะทานได้ทุกอย่างที่ชาวบ้านทานค่ะ มีปลาเผา เห็ด ปลาต้มใส่ฝักติ้วมีรสเปรี้ยว ๆ ดีค่ะ (ถ้าจำชื่อไม่ผิดน่ะ (ผักติ้ว)  และใส่ไข่มดแดง รสชาดดีค่ะ   เป็นวิถีชีวิตที่ไม่อาจลืมได้ค่ะ ยามค่ำคืนหากชาวบ้านมีปัญหาก็จะมาพูดคุยกันที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน หรือพวกเราเรียกกันว่า ศาลเตี้ยค่ะ  เมื่อทานข้าวเย็นแล้วก็จะนั่งคุยกันหน้านอกชานบ้านค่ะ มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันในเรื่องของการทำนา พรุ่งนี้บ้านใครเกี่ยวข้าว ก็จะไปลงแขกช่วยกันค่ะ จะช่วยกันขนข้าวจนเสร็จเรียบร้อยค่ะ สอนหนังสือให้กับผู้ไม่รู้หนังสือในยามกลางคืน พวกจะใช้ตะเกียงเจ้าพายุ (น่าจะใช่น่ะ ตะเกียงจะสว่างไสวมาก)  และหลังเกี่ยวข้าวแล้ว บริเวณทุ่งนาจะมีดอกไม้สีเหลือง สีม่วงขึ้นเต็มทุ่งนา เป็นธรรมชาติที่ย้อนกลับไปดูไม่ได้อีกแล้วค่ะ

ขอบคุณบันทึกดี ๆ ให้ได้ทบทวนถึงธรรมชาติและสิ่งดี ๆ  ที่ผ่านมาค่ะ