การ "ถอนรากถอนโคน" เป็นทางเดียวที่มองเห้นครับ

เพราะมันเน่าเฟะไปหมด จับต้องตรงไหนก็ยากไปหมด

จะแก้ที่เด็กก็ติดครู

จะแก้ที่ครูก็ติดความคิด ติดระเบียบ

จะแก้ระเบียบก็ติดความเคยชินบุคลากร

จะแก้ที่ที่บุคลากร ผู้บริหาร ก็ไปติดระบบตำแหน่งและผลประโชน์

จะแก้ที่ผลประโยชน์ดังกล่าวข้างต้น ก็ไปติดที่ความรู้ ความถนัด และความเคยชิน

จะแก้ความเคยชินก็ไปติดระเบียบ และผลประโยชน์

วนเป็นงูกินหางอย่างนี้

ต่อให้นักการเมือง นักการบริหารการศึกษาเก่งมาจากไหนก็ตกม้าตายไปหมดแล้ว

(ไม่ต้องไปนับกลุ่มที่เข้ามาปกป้องผลประโยชน์ตัวเอง และประเภทที่ทำงานได้ผลในการทำลายการศึกษาชาติจนย่อยยับ แต่ได้รับแต่งตั้งให้มาเป็นกรรมการแก้ไขปัญหาการศึกษาของชาติ )

ก็เลยเหลือประเภทเข้ามาแบบแก้ปัญหาชั่วคราว แล้วก็สั่งสมปัญหาระยายาวแบบดินพอกหางหมูไปเรื่อยๆ

ทั้งชีวิตผม ก็เห็นเพียงเท่านี้แหละครับ