วันหนึ่ง ขณะที่พระอภัยมณีรูปหล่อกำลังขับรถพานางเงือกผู้เลอโฉม(พร้อมบุตร1คน)หนีออกจากถ้ำ ก็เห็นนางผีเสื้อสมุทรตามมาและยืนขวางทางอยู่ ปากหล่อนก็พร่ำว่า
"พี่ภัยจ๋า...พี่ภัย...กลับมาหาน้องหมุดเถอะ...ไปหลงอะไรกับนางเงือกผอมแห้งปานนั้น กลับมาอยู่กับน้องเถอะนะ... น้องออกจะอวบอิ่ม อบอุ่น ที่ผ่านมาน้องให้อภัยพี่หมดทุกอย่างแล้ว อยากไปตีกอล์ฟก็จะให้ไป...ไปมันทั้งเสาร์ ทั้งอาทิตย์ก็จะให้ไป ...จะไม่เอาไม้กวาดใส่แทนไม้กอล์ฟแล้ว... อย่าหนีน้องไปเลยน้า...ฮือๆๆๆ..."
พระอภัยมณีหยุดรถข้างทาง แล้วทำปาก จุ๊ๆๆๆ...ไม่ให้นางเงือกส่งเสียงด้วยเกรงว่านางผีเสื้อสมุทรจะจับได้ แอบคิดในใจว่า
"หนอยแน่...นางยักษ์ คิดเหรอว่าฉันจะเชื่อหล่อน ทีอีตอนอยู่ด้วยกัน ไอ้ที่เราชอบก็ไม่ให้เราไป...หนอย...พอเราไม่อยู่ด้วย จะให้เราไปไอ้ที่ชอบๆ...อย่ามาหลอกกินไก่กันเล้ย..."
ว่าแล้วก็จอดรถข้างทาง ดับเครื่องยนต์ แอบมุดหัวซุ่มอยู่ในรถ...เงียบ...
นางผีเสื้อสมุทรอุ้มลูกร้องเรียกพี่ภัยจนเสียงแหบ เสียงแห้ง ปากห้อยและท้องหิว...นัยว่า ในท้องจะมีลูกอีกคน
สุดท้าย...ยังงั้ย ยังไงพี่ภัยก็ไม่โผล่หัว นางผีเสื้อสมุทรหมดปัญญา หน้าเศร้า เดินคอตกกลับเข้าถ้ำอย่างโดดเดี่ยว
...น่าสงสารเชียวแหละ
ความสุข
จาก บทกวีก้อนเมฆ...แด่เพื่อนรักทุกคน
อิอิ ^_^