สวัสดีครับ อ.สุนันทา

ผมอ่านประสบการณ์ชีวิตแบบฝังตัวในหมู่บ้านของอาจารย์แล้ว ชื่นชมเป็นที่สุด เพราะนั่นคือกระบวนการเรียนรู้แบบฝังลึกอย่างแท้จริง  การได้ใช้ชีวิตในแบบฉบับเช่นนั้น คือการเรียนรู้ผ่านการปฏิบัติจริง อย่างน้อยก็ได้สัมผัสถึงความงามทางจิตใจของผู้คน และเห็นความบริสุทธิ์ของผู้คนในหมู่บ้านที่ยังต้องกรำชีวิตท่ามกลางกระแสของสังคมที่ผันผวนและเปลี่ยนแปลงอย่างไม่หยุดหย่อน

ในสมัยที่ผมเป็นเด็ก  เคยมีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์มาฝึกงานที่หมู่บ้านของผมเป็นเวลาสามเดือน  ทั้งหมดเป็นคนภาคกลาง  พวกพี่ๆ ต้องปรับตัวกันยกใหญ่ในทุกๆ เรื่อง และที่สำคัญก็คือ การได้เห็นและสัมผัสกับเรื่องที่ไม่คุ้นเคยมาก่อน โดยเฉพาะในวิถีวัฒนธรรมนั้น พวกพี่ๆ..ต่างก็หลงรักความเรียบง่ายและแสนงามของคนในหมู่บ้านมาก 

ผมเองมาคิดอีกที ก็น่าจะได้แรงบันดาลใจมาจากพี่ๆ ด้วยเหมือนกัน  เพราะเห็นพี่จากมหาวิทยาลัย ก็อยากเข้าเรียนมหาวิทยาลัยด้วยเหมือนกัน ...

ขอบคุณครับ