สวัสดีครับ ครูแป๋ม
ก่อนอื่น ผมต้องเอ่ยว่าเป็นกำลังใจให้ทุกวิถีก้วนะครับ และขอให้สุขภาพแข็งแรงๆ..เป็นพลังแห่งการขับเคลื่อนสิ่งดีงามให้เกิดกับตัวเองและคนรอบข้างเสมอไป
...
ย้อนกลับไปอดีตนั้น มีคำขวัญ "ตาวิเศษเห็นนะ" ...ก็ถือว่าทรงพลังต่อการปลูกสร้างจิตสำนึก หรือสร้างความตระหนักให้กับผู้คนในสังคมเกี่ยวกับเรื่องสิ่งแวดล้อมได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะในกลุ่มเด็กและเยาวชนนั้น ฮอตฮิตติดเป็นนิสัยไปด้วยก็มาก ช่วยให้การรณรงค์เรื่องสิ่งแวดล้อมเป็นไปอย่างมีพลังและขยายเป็นเครือข่ายได้อย่างน่าภาคภูมิใจ แต่ทุกวันนี้ ทุกอย่างดูสวนทางไปจากอดีตค่อนข้างมากมิใช่น้อยเลยทีเดียว
เช่นเดียวกับเรื่องคุณธรรม จริยธรรม หรือธรรมะนั้น คนหนุ่มสาว มักรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องชวนเบื่อหน่าย เป็นกรอบกติกาที่ชวนอึดอัด พร้อมๆ กับมองว่า ในวันและวัยของพวกเขานั้น น่าจะมีเสรีต่อการใช้ชีวิตตามวิธีของเขาเอง ซึ่งบ่อยครั้งก็ยังรวมถึงการแหวกขนบจากธรรมเนียมคำสอนของคนแก่คนเฒ่าด้วยก็มาก เพราะถือว่า "ตกยุค-ล้าหลัง" ...ส่วนหนึ่งที่สำรวจและวิเคราะห์แล้วก็คือ นิสิตยังรู้สึกว่าค่ายธรรมะในสมัยเรียนมัธยมนั้น ดูแข็งๆ เข้มๆ ..ไม่ผ่อนคลายสักเท่าไหร่ ส่วนหนึ่งเหนื่อยมากกว่าสนุก ดังนั้นค่ายที่พี่และน้องๆ ทำนั้น จึงพยายามปรับให้หลากหลายเน้นการเรียนรู้ด้วยตนเอง...ไม่ติดยึดกับการบรรยายและนั่งปฏิบัติธรรมเสียทั้งหมด บูรณาการการเรียนรู้เรื่องสถานที่และความรู้ที่มีอยู่ในตัวตนของตัวเองไปในตัว...
ยังคิดว่าเทอมหน้าจะวางแผนเรื่องนี้กันอีกรอบ และทำให้เป็นรูปธรรม เปิดรับการเข้าร่วมตามความสมัครใจล้วนๆ เลยทีเดียว...
....
ขอบคุณครับ