พี่สุก็เป็นคนขี้สงสารนะคะ โดยเฉพาะคนพิการ แต่พี่สุชื่นชมเขา ที่เขาพิการเพียงร่างแต่ใจเขาสู้ และพยายามที่จะเอาชนะอุปสรรคทั้งปวง

และถ้าหากมีองค์กรที่มองเห็นคนพิการก็มีคุณค่าเหมือนคนปรกติทั่วไป และให้โอกาสเขา เขาก็คงจะยืนหยัดต่อสู้ด้วยหัวใจที่ทรนง คือไม่จำเป็นจะไม่ขอร้อง ร้องขอคามช่วยเหลือจากใคร จะยืนหยัดด้วยตนเอง  ก็แต่มีผู้ยื่นมือและให้โอกาสได้เรียนรู้วิถีการช่วยเหลือตนเองได้ ตามความสามารถที่เขามีอยู่คะ พี่สุจะติดตามตอนต่อไปนะคะ