ความเห็น


กราบนมัสการพระคุณเจ้า พระอาจารย์มหาแล ขำสุข(อาสโย)ครับ

  • เป็นบรรณาการด้วยบทกลอนที่เป็นอนุสติและเป็นมงคลแก่ทุกคนมากจริงๆครับ  
  • เป็นบทกลอนที่สั้นนิดเดียว แต่ชี้ให้เห็นวิธีคิดเชิงปฏิรูปและความมีจิตใหญ่ของมนุษย์มากอย่างยิ่งว่า ความเป็นญาติ ดูจากสองอย่างที่มนุษย์มีและปฏิบัติต่อกันคือ (๑) ให้ความคุ้นเคยกัน และ (๒) เอื้อเฟื้อเกื้อกูลกัน  มิใช่เพราะเกิดจากชาติเชื้อ-เชื้อชาติหรือกรรมพันธุ์
  • หากไม่มีความคุ้นเคยและความเอื้อเฟื้อเกื้อกูลกัน ในระดับหน่วยสังคมเล็กๆ ก็ไม่ควรนับว่ามีความเป็นญาติ
  • มองออกไปในวงกว้าง หากขาดเสียซึ่งความคุ้นเคยและความเอื้อเฟื้อเกื้อกูลกัน ใยจะเรียกว่าเป็นสังคมไทย ประเทศไทย คนไทย เหมือนกัน
  • มองออกไปอีก หากขาดเสียซึ่งความคุ้นเคยและความเอื้อเฟื้อเกื้อกูลกัน ใยจะนับว่าเป็นเพื่อนร่วมโลกร่วมทุกสุขในสังคม ที่มีชีวิตจิตใจเช่นกัน
  • ทุกคนจึงปฏิบัติความคุ้นเคยและความเอื้อเฟื้อเกื้อกูล เพื่อทำความเป็นญาติได้กับผู้คน เป็นวิธีคิดเน้นการปฏิบัติที่เราสามารถเรียนรู้และทำขึ้นมาได้
  • ความคุ้นเคย บางทีคนทำงานชุมชนก็ปรับเข้าสู่แนวคิดเรื่องการสร้างความไว้วางใจกันของผู้คน ครับ

กราบนมัสการด้วยความเคารพ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี