คุณจันทร์รัตน์ครับ

ผมว่าอีกหน่อยคงเริ่มวาดรูปได้แล้วครับ

คงเป็นเพราะคุณใช้ความรู้สึกดูภาพ ไม่ใช่ใช้ความคิด นี่เป็นสิ่งที่ผมพยายามย้ำอยู่เสมอ

รู้สึก และ ดู จากสิ่งที่ เห็น ไม่ใช่สิ่งที่ คิด

สิ่งที่ศิลปินถ่ายทอดมานั้น อาจเหมือนกับสิ่งที่คุณจันทร์รัตน์บรรยาย

       ในความรู้สึกทั้งปวงของเขา ในขณะเขียนภาพ เขามองเห็นชีวิตส่วนหนึ่งที่อยู่ในเงามืด สลัว แม้จะอยู่ในร่มเงาศาสนา ก็ยิ่งเห็นชีวิตที่ทนทุกข์ยาก ความผิดหวัง เจ็บปวด ทุกอย่างบิดม้วน งอเหมือนชีวิตที่ปวดร้าว จนกลายเป็นพลัง เขาเขียนต้นไม้ใหญ่เหมือนเปลวไฟลุกขึ้นจนแทบจะขึ้นไปไหม้ฟ้า

      ทว่าบนฟากฟ้านั้น สวรรค์เหมือนมีตา ด้วยประกายดาราน้อยใหญ่ หมุนวนเป็นพลังแห่งความดีงาม เปล่งประกายให้แสงแห่งความสุข ให้ความหวังในชีวิตแก่มวลมนุษย์ให้ดำรงอยู่สืบไป

Now I think I know what you tried to say to me,
How you suffered for your sanity,
How you tried to set them free

They would not listen, they're not listening still.
Perhaps they never will...