สวัสดีครับ
- พี่โอภาสเขียนดีแล้วครับ ผมไม่เห็นจะออกนอกลู่นอกทางตรงไหน
- ตรงกันข้ามในการเขียนเรื่องเล่า (Storytelling) ผมเห็นเป็นความจำเป็นด้วยซ้ำไปว่า จะต้องมีอารมณ์ความรู้สึกนำเสนอออกมาให้ผู้อ่านสัมผัสได้
- เพราะด้วยอารมณ์สะเทือนใจจะเป็นเครื่องมือที่ทรงประสิทธิภาพในการเจาะเปลือกใจ ให้เราแสดงออกมาจากจิตใจได้อย่างแท้จริง
- พูดออกมาจากใจ...ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ น่ารังเกียจ หรือน่าตำหนิติเตียนแต่ประการใด เป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนทำได้อยู่แล้ว เป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่แท้
- แต่เราไปฝึก "จริตวิทยา" ผ่านระบบการศึกษา ระบบงานในสำนักงาน และการขัดเกลาทางสังคมในระบบทุนนิยม ซึ่งใช้เงินเป็นตัวตั้ง
- เรื่องดี ๆ แบบนี้จึงถูกครอบงำด้วยกฎเกณฑ์ทางสังคมจนเราหลงลืมไปว่า แท้ที่จริงเป็นที่มีค่ายิ่งในการดำเนินชีวิตบนวิถีของมนุษย์ที่แท้
อ.ไอศูรย์ ภาษยะวรรณ์