แยกชีวิตออกเป็นส่วนๆเลยครับ ปะปนกันไปอย่างเป็นธรรมชาตินั้นดีที่สุด หากเรื่องหนึ่งเรื่องมีทั้ง ดุดัน อ่อนไหว และมีอารมณ์แทรกสอดอยู่ในนั้น ผมว่าคุณแผ่นดินทำได้ และทำได้ไม่ยาก บันทึกที่ผ่านๆมาก็เป็นเช่นนั้น

ผมรับรู้ถึงความเป็นคน เป็นตัวตน ที่ชัดเจนของคุณแผ่นดินจากบันทึก ทำให้กล้าพอที่จะเขียนตรงๆ เขียนเพื่อสื่อสารระหว่างกันถึงกันโดยไม่ลังเล

บันทึกที่โลกแล่นในโลกเสมือนแห่งนี้ เป็นชีวิตครับ ยิ่งหากได้เขียนชีวิตผ่านบันทึกที่เป็นตัวของตัวเอง ผมว่า จะบันทึกได้อย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน ...และโต้ตอบกับมวลมิตรอย่างสุขใจ

ฝากความระลึกถึง "แผ่นดิน" กับ "แดนไท" ผมหลับตานึกถึงเด็กชายสองคนที่น่ารัก แสนซนเหลือประมาณ

ชีวิตของเจ้าของบันทึก...มีความสุข และมีสีสรร น่าอิจฉาครับ

ให้กำลังใจครับผม