สวัสดี ครับ อ.wasawat
ผมมาอ่าน บันทึกนี้ ช่วงเบรค ครับ
วันจันทร์ ....อย่างนี้
อ่านแล้ว คิดถึง จิตวิญญาณ ของคนเป็นครู เอามาก ๆ เลยที่เดียว ครับ
ชีวิตในรั้ว มหาวิทยาลัย หอคอยงาช้าง ...
แค่ได้ อ่าน ก็รู้สึก เช่นเดียวกับพี่ sasinand ความคิดเลยเถิดไปถึง
ครูนกเขา หมอนกเขา เลยทีเดียวครับอาจารย์... ไปไกล
กลับมา ที่คำพูด
"เอาละพอกันทีสำหรับวันนี้ ใครต้องการยืมแผ่นใสไปถ่ายสำเนาก็เอาไป จดชื่อให้ผม แล้วเอามาคืนให้ครบทุกแผ่น ในชั่วโมงหน้าก็แล้วกัน"
ขณะผม อ่าน ผมยังรู้สึกเลยว่า มันไม่ใช่ จิตวิญญาณของคนที่เป็นครู โดยแท้จริง ถึงจะเป็นอย่างไร ในความรู้สึกของคนอื่น นี่คือส่วน หนึ่ง ... แต่ก็น่าคิดนะครับ ความอยาก ประสบการณ์การอาบน้ำร้อนมาก่อน ที่แทบไม่อยากอาบร่วมด้วย... อาจารย์ คนนี้ คงมีอะไรดี สักอย่าง....ถึงได้อยู่ยงคงกระพัน ขอบพระคุณ บันทึก ดี ดี ที่อาจารย์เขียนเล่าให้ฟัง 