- แรกเริ่มอ่านบันทึกดูเครียด ๆ ไปหน่อย แต่พอมาถึงช่วงนี้ผมรู้สึกโล่ง ๆ ยังไงไม่รู้ เป็นความรู้สึกโล่ง ๆ ที่ปนเปไปกับความละมุนละไมของคำพูดที่มีต่อผู้รับบริการ "หลับนะลูก...หนูจะไม่เจ็บนะ...เดี๋ยวหนูก็จะหลับ..ไม่ร้องนะไม่ร้อง...ไม่มีอะไรน่ากลัว.....หลับเลยครับ”
- ครั้งหนึ่งเช่นเดียวกันนี้, ผมเคยท้วงทักบุคลากรว่า กรณีนำนิสิตคู่กรณีที่ต้องวินัยมาพบนักจิตวิทยา มีความจำเป็นอันใดที่ต้องให้ทั้งสองคนเดินทางมาพร้อมกัน หรือไล่เลี่ยกัน อีกคนนั่งในห้อง อีกคนก็นั่งรอด้านนอก
- ซึ่งมุมมองของผมนักจิตวิทยาก็เห็นด้วย และนำไปสู่การปรับเปลี่ยนแนวทาง
- และเชื่อว่าคู่กรณีทั้งสองก็จะสบายใจยิ่ง ๆ ขึ้น
- กระบวนการที่อาจารย์มองนั้น เป็นมุมมองที่เกิดจากการตกผลึกจากประสบการณ์ตรงอันยาวนานที่น่านับถือ..ครับ