สวัสดีครับ..

เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยครับที่บันทึกของผมได้รับเกียรติแห่งการต่อยอด...

และบันทึกนี้ก็เติมความในอีกบรรยากาศหนึ่งได้อย่างน่าฟัง..และงดงามในความหมายอย่างไม่ต้องกังขา

ชีวิต..
ยังต้องดำเนินไปอย่างไม่รู้จบ
ผมเชื่อว่า  ไม่มีใครถูกปล่อยวางไว้อย่างเดียวดายในโลกใบนี้
เพียงแต่เราอาจต้องเรียนรู้ที่จะอดทนและรอคอยมากขึ้นเท่าตัวเท่านั้นเอง...

การใช้ชีวิตของผม
บ่อยครั้งมักหยิบปัญหา หรือมุมลบมาเป็นโจทย์...
และบ่อยครั้ง  ใครๆ ก็มักเปรยบอกว่า ผมเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย
จริงจัง..เกินไป

ไม่หรอก...
ผมบอกกับเขาอย่างสุภาพว่า...
แท้จริงนั้น  ผมเป็นคนดำเนินชีวิตด้วยวิธีคิดของการ "ใช้ชีวิต" ต่างหาก
และวิถีที่ผมเป็นนั้น ก็คือ  การจริงจังและจริงใจต่อการใช้ชีวิต
ทุกๆ เรื่อง ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ผมจะไม่ละเลยที่จะนำเอาชีวิตลงไปคลุกคลีอยู่กับห้วงนั้นในแบบ "ฝังตัว" ..
และนั่นแหละ ผมถึงเรียกว่า ...ดำเนินชีวิตแบบ "ใช้ชีวิต"..

....

คนเรายิ่งโตยิ่งเหมือนห่างไกลออกจากบ้านเกิด
แต่ ความสุขที่แท้จริง ก็คือการไม่หลงลืมรากเหง้าของเราเองนั่นแหละ...

การหลงลืม ก็หาใช่การจ่อมจม..
หากแต่หมายถึงการตระหนักถึงทุนชีวิตที่หลอมรวม บ่มเราให้มาเป็นเราในวันนี้ต่างหาก

....

มีเรื่องราวหลายเรื่องที่พอจะสื่อสารเพิ่มเติมได้บ้าง ตามลิงค์เหล่านี้ นะครับ

http://gotoknow.org/blog/pandin/155633

http://gotoknow.org/blog/pandin/152171

http://gotoknow.org/blog/pandin/115158

http://gotoknow.org/blog/pandin/102212

ขอบคุณครับ