ชอบและเห็นด้วยกับประโยคนี้ครับ 

ในห้วงชีวิตของมนุษย์ย่อมมีทั้งสิ่งที่ “ทำได้” และ “ทำไม่ได้” ... เธอต้องไม่ลืมว่าการลืม คือ การให้อภัยต่อตัวเธอเอง...

คนเราทำไม่ได้ทุกอย่าง แต่ก็ต้องทำให้ดีที่สุด ถ้าผมจะให้อภัยตัวเอง ผมต้องตอบตัวเองได้ว่าทำไมมันถึงผิด ถึงพลาดไป เก็บไว้เป็นบทเรียน ได้ C ได้ B ในมหาวิทยาลัยชีวิตอีกตัว ก็ไม่เป็นไร เหลืออีกหลายหน่วยกิต (อย่างที่อาจารย์เสกสรรค์ ท่านเปรียบเทียบเอาไว้)

ผมให้อภัยครับ แต่ไม่ลืม