ท่านคะ  หน้าท่านเหมือนพระเอกลีซานเลย ทำได้ไง มีคนสังเกตไหมนี่  คริ คริ  ขอบคุณนะคะที่เข้าไปเยี่ยมคะ

ท่านคะ บทความของท่านบทนี้เห็นแล้ว สลดใจกับคนที่พิการเพราะรถมอเตอร์ไซค์  ขาดสตินิด ชีวิตเปลี่ยนคะ

แต่ก็ขอชื่นชม ที่ความพิการของเขา ไม่ได้ทำให้เขาย่อท้อ

ชีวิตต้องดำเนินต่อไปตามแบบฉบับของตนเอง ยอมรับความผิดพลาด

แล้วเริ่มรับได้ พร้อมที่จะปรับเปลี่ยนความเปลี่ยนแปลง

ขอชมเชยท่านที่นำภาพ พร้อมเรื่องราวมาสะกิดใจ ให้ได้คิด

คนเราจะต้องไม่ย่อท้อ  เพราะคนพิการเขายังสู้เลย  สู้ สู้คะ

มาอ่านบล็อกท่านครั้งใดไม่เคยผิดหวังซักที  แต่ท่านไม่มาทักทายสุเลย  ตามหาบล็อคท่านไม่ได้คะ  แต่ครั้งนีมีหนึ่งครั้งพอจำได้ที่ท่านไปเยี่ยม ถ้าคิดถึงก็คงต้องตามจากบล็อกวิชาตลกนี้ของสุแหละคะ

        ถ้าอยากให้อ่านเยี่ยมคืน  มาเยี่ยมบ้างนะคะ จะได้รู้