ที่ท่านพูดหมายถึงว่า เราไปเจอบทความไหน เราเม้นท์ไปแล้ว แต่ถ้าไปตรงกับเม้นท์ของเรา เราแสดงความคิดเห็นแล้ว มีอะไรดีๆ ก็เสริมลงในเม้นท์ใช่ไหมคะ  ก็แนะนำให้ไปตามอ่าน ของเก่าของเรา ที่มีสิ่งดีๆใช่ไหมคะ

ถ้าเป็นเช่นนี้ ก็ใช่คะ ถ้าทำได้ก็ดีคะ  แต่คงจะไม่มีเวลาไปเยี่ยมอ่านของเก่าหรอกคะ  เท่าที่สังเกตดู  ไม่มีใครหันกลับมาอ่านย้อนหลังของใครเลย ก็เพราะด้วยเวลาจำกัด และจะหากันไม่เห็นง่ายๆ

เมื่อเจอคนในบล็อคหนึ่งแล้ว ก็จะกดไปเยี่ยมต่อกันไปเรื่อยๆ เหมือนลูกโซ่คะ และมีเวลาอ่านกันเป็นเพียงวันต่อวัน  ถ้าพลาดการอ่านของใครในวันนั้น กลุ่มสมาชิกนั้น  จะหาตามหากันมาอ่านให้จนหมด โดยเข้ามาบอกในบล็อคแหละคะ

คล้ายๆว่า วันนี้มาเล่าอะไรให้กันฟัง ในเครือข่ายเดียวกัน ไปเยี่ยมด้วย

ดิฉันเคยไปอ่านบล็อคของคนเดียเขียน  ที่เขาเขียนมาตลอดอ่านจนหมด แบบต่อเนื่องๆ   จนไม่ได้ไปเยี่ยมอ่านของคนอื่นเลย  เขาก็ตามหาดิฉันจ้าละหวั่น  จนทำให้คิดว่า  ต้องเยี่ยมเขาบ้าง สลับตามใจบ้าง

และเรื่องราวที่ดิฉันเขียนไว้ก็มากมายออกมาจากใจ พร้อมๆกับการเสียเวลา  ดิฉันสังเกต มาว่า  ดิฉันเขียนแล้ว  ไม่ไปเยี่ยมใครเลย  ก็ไม่มีใครมาสนใจเยี่ยมดิฉันเหมือนกัน  บางครั้งคนที่มาเยี่ยมอ่านก็ไม่คุ้มกับคนที่มาเม้นท์

มันจึงเป็นลักษณะเช่นนี้แหละคะ บางครั้งดิฉันเขียนไปแล้วสุดใจขาดดิ้น ไปตามเก็บภาพเก็บเรื่อง ที่คิดว่าดีที่สุด ที่ทำมา  แต่คนมาเยี่ยมน้อย บางครั้งก็ท้อถอย ไม่อยากเขียนเลยก็มี  ไม่ไปเยี่ยมอ่าน  ก็ไม่มีคนมาเยี่ยม อ่านเช่นกัน ถ้าดิฉันไม่ไปเยี่ยมเขาก่อน คิดถึงเขาก่อน เขาจะมาตามบอกที่บล็อคดิฉันเอง

แต่ก็ได้ความคิดคะ ว่าถ้าดิฉันเม้นท์ใครก็บอกเขาตามมาอ่าน แต่ยังไงมันก้อยู่ในเครือข่ายเดียวกันเหมือนเดิมแหละคะ  เห็นใจ บางคนเครือข่ายเยอะ ปล่อยเขาไปเถอะคะ

ขอบคุณนะคะที่เข้าไปเยี่ยมอ่าน ถ้ามีเวลาก็เข้าไปเยี่ยมใหม่นะคะ อ่านถอยหลังก็ได้คะ ถ้ามีเรื่องที่น่าสนใจคะ