คุณหมอขา...

          ตามมาให้กำลังใจแบบว่า...ขอบคุณไม่ทันเลยค่ะ  ขนาดว่าจะรีบตื่นมาตอบที่ค้างๆ ไว้แต่เช้าแล้วนะคะเนี่ย  คุณหมอยังตื่นเช้ากว่า อายจังเลย...  กรุณาให้อภัยด้วยนะคะ

          โดยปกติ กัลยณมิตร ที่มีฐานของความรู้จักมักคุ้นกันมาก่อน แม้วันใดที่เข้ามาทักทายใน Blog ดิฉันก็ยังอดที่จะยินดีปรีดาทุกครั้งไม่ได้

          ในกรณีของกัลยาณมิตรต่างถิ่น ที่สะดุดตอเข้ามาถึงบ้านโดยบังเอิญ  และยังแวะทักทายด้วยไมตรีจิตเช่นนี้  แหม!...มันยิ่งเป็นปลื้มไปหลายวันทีเดียวเจียวค่ะ