หนูณัชรเจ้าเอย

อันว่าอาจารย์นี้ มิได้เป็นผู้เชียวชาญอาหารญี่ปุ่น และภาษาญี่ปุ่นแต่อย่างใด

อย่างเก่งก็ไปยืนทำท่าเบ่งอยู่แถวร้านสึนามิ สั่งปลาซัลมอนดิบมาจิ้มกินกับวาซาบิ เท่านั้น

กินไปท่าเบ่งก็หายไป เพราะฤทธิ์ของวาซาบิขึ้นหัว

อูด้งก็ชอบกิน เพียงแต่ติว่า เวลาเสริฟมาเห็นชามใหญ่เท่ากระด้ง เลยหมดอยาก

ราเมน ก็ชอบอีกนั่นแหละ (เอ! หรือเรารับเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของนักศึกษาปริญญาเอกเรื่องอาหารญี่ปุ่นดี) แต่สั่งกินอยู่รสเดียว คือ รสต้มยำพริกญี่ปุ่น ไม่รู้ชื่อด้วย เพราะดูในรูปอาศัยมาดเท่ จิ้มนิ้วชี้สั่งเอา

ดังนั้น เรื่องมุมมองอะไรนั่น อย่าอาศัยอาจารย์เลยนะ..ว่าแต่ เวลาอาจารย์ไปกรุงเทพจะพาไปกินอาหารญี่ปุ่นร้านที่ว่ารึป่าว?

พิชัยเซซัง(ด้วยความหิว) เพราะรูปของหนู