ดีใจจังครับ...
บันทึกเดียวนี้ ทำให้ผมมีกำลังใจเยอะเลย เหมือนเดินไปข้างหน้าแบบไม่โดดเดี่ยว

ช่วงนี้อยู่ในช่วงจัดส่งไปตามโรงเรียนต่างๆ ที่ปรากฏในเรื่องที่อยู่ในหนังสือ (แจกฟรี) รวมถึงแบ่งส่วนให้นิสิตไปจำหน่ายเอง เพื่อระดมทุนทำกิจกรรม  และกำลังจะวางจำหน่ายเพื่อไปช่วยนักเรียนอีก 13 คนที่แทบไม่น่าเชื่อว่า ถูกหลงลืมไปอย่างน่าใจหาย ..ซึ่งนั่นยังรวมถึงการจัดแบ่งไว้จำหน่ายเพื่อเป็นทุนให้นิสิตใช้เป็นทุนในการถวายเทียนพรรษา 3o วัดที่อยู่รอบๆ มหาวิทยาลัย...

ครับ..นั่นคือเหตุผลหนึ่งที่ยังไม่เปิดตัวในบล็อกอย่างเป็นทางการ  เพราะผมอยากให้หนังสือถูกแบ่งส่วนให้นิ่งที่สุดก่อน จะได้รู้ว่าเหลือกี่เล่มกันแน่

ผมพิมพ์ไม่เยอะครับ..นั่นคือปัญหาหนึ่ง..

ส่วนหนึ่ง ถ้าไม่คลาดเคลื่อนพรุ่งนี้น่าจะลำเลียงไปสู่ศูนย์หนังสือของมหาวิทยาลัยต่างๆ  ...

ที่เหลือก็เป็นส่วนที่ผมจะถือเก็บไว้เพื่อจำหน่ายเอง...แต่การจำหน่ายเองก็หมายถึง  การจำหน่ายเพื่อให้มีเงินทุนหมุนกลับมาทำกิจกรรมล้วนๆ ...นั่นแหละครับ ไม่มีอะไรเป็นอื่น...

เหมือนที่ผมเคยบอก..มันเป็นแค่บันทึกธรรมดาๆ เท่านั้นเอง...
แต่อย่างน้อย  ถ้าจะมีคนหนุ่มสาวพลัดหลงมาอ่าน แล้วหันกลับไปถามตัวเองว่า  ทำอะไรให้คนรอบข้างบ้างแล้ว...หรือไม่ก็ลุกมาเขียนเรื่องราวอันดีงามของสังคมร่วมกัน  - ผมก็ถือว่าเป็นความมหัศจรรย์สำหรับผมแล้ว

อีกทั้ง..มันเหมือนจดหมายเหตุมหาวิทยาลัยที่ผมอยากให้มีขึ้น  อย่างน้อยเรื่องราวเล็กๆ ของนิสิตที่ถูกละเลยมานาน  ก็จะถูกบันทึกไว้อย่างเป็นทางการด้วยหนังสือของผมซะที

ก็เหมือนที่คุณเอก เคยเปรยไว้กับผมนานแล้วว่า "ความดี..งดงามเสมอ"....ด้วยเหตุนี้ ผมจึงต้องลุกมาบันทึกเรื่องความดีงามนั้นด้วยตนเอง

ขอบคุณนะครับ...
ขอบคุณทุกๆ คน...

....