น้องต้อมๆๆๆ

ท่านติช นัท ฮันห์ กล่าวถึงความรักได้น่าฟังว่า ....เพื่อที่จะรักอย่างเหมาะสม เธอต้องมีความเข้าใจ ความเข้าใจหมายถึงการมองเข้าไปในส่วนลึกของความมืดมนความเจ็บปวด และความทุกข์ทรมานของอีกฝ่ายหนึ่ง ถ้าเธอมองไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ ยิ่งเธอทำอะไรให้เขามากเท่าไร เขาก็จะยิ่งทุกข์ทรมานมากเท่านั้น

การสร้างสรรความสุขนั้นเป็นศิลปะอย่างหนึ่งฯ.....(น.62-63 เล่มเดียวกัน)

ลองชะแว้บ..บ..บ ไปฟังเพลงเก่า แบบ "รักเอย"

รัก...เอย จริงหรือที่ว่าหวาน
หรือทรมาน...ใจคน
ความ รักร้อยเล่ห์ กล
รักเอย...ลวงล่อใจคน
หลอก...จนตายใจ

รักนี่ มีสุขทุกข์เคล้าไป
ใครหยั่งถึงเจ้าได้ คงไม่ช้ำ ฤดีฯ

อย่าลืมนะ...จะรดน้ำต้นไม้ต้องเข้าใจเขาให้ได้ว่าเขาต้องการน้ำมากเท่าไหร่ ...รดมากไปเดี๋ยวเฉา จะหาไม่เตือนเน้อ..

ปล. แก้ไขสรรพนามเป็นท่านพี่แล้วครับ ก็เล่นมีคำเรียกหลากหลายเหลือเกินนิ ทั้ง "อาจารย์จ๊ะ  พี่จ๊ะ  น้องจ๊ะ  ท่านพี่ แม่ยาหยี  ฯลฯ"

ขอบคุณครับ   :)