ผมอ่านบันทึกนี้ช้า...และชื่นชมไปในแต่ละบรรทัด

นี่คือกระบวนการที่ชี้ชัดให้เราเชื่อว่า ..เราทุกคนล้วนมีคุณค่าในตัวเองด้วยกันทั้งนั้น  ซึ่งนั่นหมายถึงการเป็นคนที่มีศักยภาพ  ทั้งต่อตัวเองและคนรอบข้าง-หากแต่การสกัดความรู้ออกมาจากตัวเองนั้น  จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องให้แต่ละคนได้ใช้ "วิธีการของตัวเอง" เป็นสำคัญ 

ผมเองก็เป็นประเภทไม่ติดยึดระบบ กรอบ,ระเบียบ เกี่ยวกับชีวิตและการงานเสียทั้งหมด  เรียกว่า "เข้าใจในหลักการ แต่วิถีการคืออีกกระบวนการหนึ่ง..."

การจัดงานในแต่ละครั้งจะย้ำกับทีมงานและนิสิตเสมอว่า "พิธีการไม่เน้น...แต่อยากให้เห็นกระบวนการมากเป็นพิเศษ" ...

.....

วิธีการทุกกระบวนการที่ปรากฏในบันทึกนี้มีองค์ประกอบที่แจ่มชัดมาก ..สำคัญเราต้องไม่ลืมให้แต่ละคนค้นหา "เครื่องมือ" ของการนำพาความรู้ออกมาจากตัวเองให้ได้ 

ผมเองกำลังชวนทีมงานเขียนคู่มือกระบวนการพัฒนาคน..พัฒนางาน..สานวัฒนธรรมองค์กร

หลายกิจกรรมใช้ได้ดี ..มีนิสิตนำไปใช้ต่อยอดก้หลายเวที  เน้นการละลายพฤติกรรมทางความคิดมากกว่าการ "ตีฆ้องร้องเพลง" ...แต่นั่นก็ไม่ได้หมายถึงการละวางในเรื่องเหล่านั้น

"จดหมายปริศนา" ...ให้เจ้าหน้าที่พิมพ์เรื่องราวของตัวเอง แล้วหย่อนในตู้  ใครจับได้ไปก็อ่านให้คนอื่นฟัง แล้วร่วมทายกันว่าเรื่องในจดหมายนั้นเป็นเรื่องของ "ใคร" ...สนุกสนาน บางทีก็สัมผัสเรื่องหม่นเศร้า ขุ่นมัวของเพื่อนได้ดี ...เป็นการทดสอบว่า "เราหลงลืมใครไปบ้างหรือเปล่า" ...

นี่ก็เป็นกิจกรรมหนึ่งของการละลายพฤติกรรม และซ่อนนัยสำคัญของการ "เบิ่งมองกันและกัน" ...

.....

ครับ, ผมอาจเล่าเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ นะครับ  มีประเด็นบ้างไม่มีประเด็นบ้าง  แต่ที่แน่ๆ ...ผมมักส่งเจ้าหน้าที่ไปอบรมสัมมนาบ่อยมาก  เสร็จแล้วเขาต้องกลับมาสร้างกระบวนการให้กับคนรอบข้างอย่างต่อเนื่อง-เรื่องเหล่านี้ ได้ประโยชน์มากครับ  ฝึกทีมงานได้หลายเรื่อง  อย่างน้อยก็กระบวนการของการนำเสนอ นั่นแหละ รวมถึงการฝึกให้เขาสังเคราะห์สิ่งที่ได้ออกมาในรูปสื่อต่างๆ เพื่อแจกจ่ายให้กับคนอื่นๆ

ครับ, ผมเชื่อว่าการจัดการความรู้ คือ กระบวนการของการสำรวจตรวจค้นคุณค่าและความหมายของความรู้และชีวิตของคนเรา  เป็นกระบวนการของการชำระตัวตนไปในตัว..บ่มเพาะตัวเอง...ขัดเกลาตัวเอง...และศร้างศรัทธาให้กับตัวเอง

....

ขอบคุณครับ

และคงได้คุยกันอีกรอบ