สวัสดีคุณวรพงษ์ เทียนชัย ครับ
- ผมนั่งพิจารณาที่จะให้ คห.นี้นานมากเลยครับ เพราะไม่ทราบจะเริ่มยังไงดี
- แท้ที่จริงแล้ว ผมเป็นเพียงผู้เข้าร่วมประชุม ที่จะไปนำเสนอความก้าวหน้าตามที่ได้รับมอบหมายจากเวทีฯ ก่อนหน้านั้นในนามของ ภาค 9 ครับ
- ผมก็สังเกตเห็นไม่ต่างจากที่คุณเทียนชัยเห็นนะครับ สำหรับทุกอย่างในวันเวลาเดียวกัน และผมก็เห็นด้วยทุกกรณีตามที่คุณเียนชัยตั้งข้อสังเกตไว้
- ผมเข้าใจว่าผมเพียงได้ทำหน้าที่เท่าที่พอจะทำได้ครับ คือพยาามที่จะให้บรรลุเป้าหมายของเวทีฯ ในวันนั้น เข้าใจว่าหลายฝ่ายต้องทบทวนครับ
- สำหรับผมมีบางอย่างที่สูญเสียกำลังใจไบ้าง แต่เป็นสำหรับในอนาคต สำหรับในวันนั้นผมจะพยายามเต็มที่ให้บรรลุ ในขณะเดียวกัน ผมก็ได้ตัดสินใจกำหนตัวเองว่าเพียงใดที่พอสำหรับบทบาทของตัวเองในอนาคตครับ
- ผมไม่รู้ว่าใครเป็นใครหลอกครับ แต่ผมรู้สึกเหมือนว่าที่ทางผมในฐานะทีมของภาค 9 ได้ทำไปอย่างเร่งรีบ และทันตามที่ได้ตกลงกันไว้นั้น แต่พอป็นส่วนน้อย กลับต้องมานั่งรู้สึกผิดยัไงชอบกลดีครับในสายตาของน้อง ๆ ที่เป็นทีมประสานงานกลาง
- คือผมรู้สึกความเป็นมิตรภาพที่แตกต่างไปจากคราวที่ไปพบกันที่โรงแรมที่มีสนามกอร์ฟ ครั้งที่แล้วเป็นอย่างมาก
- หากให้ผมพิจารณานะครับ ผมก็พิจารณาได้อยู่ว่าเกิดจากอะไร แต่ก็ไม่น่าจะเป็นประโยชน์ครับ ผมเข้าใจหากมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว อย่างที่ อ.จาก มศว.เผอหลุดออกมาตอนอยู่ในกลุ่มวิชาการ ก็เท่ากับว่าสิ่งที่เราไปทำมาจากพื้นที่ด้วยอความเหน็ดเหนื่อยนั้นมันไร้ค่าครับ
- และการมาประชุม ก็เป็นการเสียสละเวลามาพอสมควร แต่หากทีมนั้นจะคิดว่าประชุมเพื่อให้ครบขั้นตอนของพิธีกรรม ผมก็ชักไม่สบายใจครับ
- สำหรับผม ยังเดินหน้าต่อไปครับ เพื่อหนุนเสริมภาคประชาชนอย่างแท้จริง ไม่ชี้นำแต่จะตามเพื่อคอยช่วยเหลือนะครับ
- ผมยังอยากคุยลึก ๆ กับคุณวรพงษ์ เป็นอย่างมากครับในเรื่องนี้