ใช่แล้วค่ะลุงเวลาที่เราไปพูดที่ไหนหากเราได้ลงมือทำกับมือเรามักจะถ่ายทอดให้ผู้ฟัง ฟังได้ค่อนข้างชัดเจน การที่กุ้งนางได้มีโอกาสได้อยู่ตรงจุดให้การช่วยเหลือผู้ป่วยระยะสุดท้าย  จึงถือว่าเราได้พัฒนาระดับจิตวิญญาณของเราให้สูงขึ้น ไปพร้อมๆกับการดูแลผู้ป่วย มิติจิตวิญญาณเป็นมิติขององค์รวมที่มีความจำเป็น มีความสำคัญ เเละต้องการที่สุดของตัวผู้ป่วยเด็กและครอบครัว ในระยะสุดท้าย เเต่ไม่ใช่ว่ากลุ่มอื่นจะไม่สำคัญสำคัญเหมือนกันเเต่มากที่สุดคือผุ้ป่วยระยะสุดท้าย เราจึงเรียนรู้การดูแลในมิติวิญญาณได้จากบทเรียนที่เราไดให้การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ค่ะ