ครับ...อ. กิติยา เตชะวรรณวุฒิ

การรอคอยย่อมมีนิยามของมันเองเสมอ  แต่ก็แน่นอนครับ การรอคอยในแบบจำนนต่อชีวิตนั้น ก็ดูประหนึ่งจะไม่ช่วยให้ชีวิตก่อเกิดสิ่งอันดีงามได้สักเท่าไหร่...ชีวิตยังต้องอยู่เพื่อวันนี้ -และพรุ่งนี้...

แต่ในภาพนี้ ผมกำลังนึกถึง คนเฒ่าคนแก่แถวๆ ชนบทที่กำลังรอลูกหลานกลับมาช่วยทำนาในฤดูกาลแห่งชีวิต...

ซึ่งในความเป็นจริง  ฉากชีวิตเช่นนั้นก็พบเจอกันอย่างมากมายในสังคม  ลูกหลานไม่กลับบ้าน  แต่ทำดีที่สุดด้วยการส่งเงินมาให้ใช้จ่ายเป็นค่าแรงในการจ้างวานให้ใครๆ มาช่วยลงแรงทำนา...

นั่นคือความจริงที่เป็นจริง..
ครับ-ความฝันของแต่ละคนย่อมมีนิยามของมันเอง  และบางทีเราก็ไม่อาจรู้เลยว่า  สิ่งที่ใครสักคนคอยรออยู่นั้น คืออะไร..ยิ่งใหญ่..และมีความเป็นไปได้กี่มากน้อย...

แต่ก็ช่างเถอะครับ  เราไม่จำเป็นต้องลงรายละเอียดอะไรกับการรอคอยของใครแต่ละคน  เพียงให้กำลังใจแก่กันและกัน ก็ถือว่า...เป็นความดีงามของการดำรงชีวิตที่ควรกระทำให้มากที่สุด-

...ขอบคุณครับ...