555...เช่นกันครับ...พระอาจารย์...ผมก็ถามตัวเองตั้งแต่เรียนจบใหม่ ๆ มาทำงาน...

จำได้ว่าพอเริ่มทำงาน(ยังไม่ได้บวช)...ตอนนั้นยังศรัทธาวิชาปรัชญาว่าเหนือกว่าศาสนาเช่นเคย... จนกระทั่งได้ไปเริ่มอ่านวารสาร แสงสูร ของสำนักสันติอโศก...เขาใช้ภาษาได้เสียดแทงใจ...ทำให้เริ่มคิดถึงภาคปฏิบัติจริง ๆ ... และเริ่มคิดถึงเป้าหมายชีวิตจริงๆ... สูเจ้าเกิดมาเพื่อสิ่งใด... สูเจ้าปรารถนาสิ่งใดในชีวิต... ทุกสิ่งที่สูเจ้ายึดเอา ผูกติด ดึงรั้งไว้นั้น...ล้วนแต่เป็นของไร้คุณค่าความหมาย...ประหนึ่งว่าหอบฟางแบกขยะไปวัน ๆ หนึ่ง...

ช่วงนั้นผมแทบจะไม่ใส่เสื้อผ้า...เอ้ย...ไม่มีเครื่องประดับประทินโฉมใด ๆ เลย...อิอิ(แต่ตอนหลังมีภรรยาแล้ว...ต้องมาฝึกจิตให้รับรู้ว่าสิ่งของเครื่องประดับ ที่ภรรยาให้ใส่อยู่น่ะ... เป็นสิ่งว่างปล่าวนะ...555)

วันที่ผมอ่าน...คู่มือมนุษย์...ของท่านพุทธทาส...ผมอ่านแล้วอ่านอีกจนแทบจะจำได้ทุกประเด็น... ช่างโดนใจจนเกิดอาการสัญญาใจว่า... ถ้าได้บวชอีกจะอาศัยห้องสมุดธรรมโฆษณ์เป็นเรือนนอน...อาศัยธรรมชาติป่าเขาลำเนาไพรเป็นโรงเรียน...อาศัยพระอาจารย์(เช่นพระอาจารย์ชัยวุธ...อิอิ)ผู้รู้เป็นครูนำทาง...

นี่แหละที่ปรารถนาสุดท้ายในชีวิต...