อาจารย์คะ ขออนุญาตให้ความเห็นตามประสบการณ์ที่มีหลานเป็นหมอ 3 คนค่ะ …หนึ่งในนั้นไม่เคยอยากเป็นหมอและที่บ้านก็คิดว่าเขาคงเรียนวิศวะมากกว่าเพราะอุปนิสัยค่อนข้างชอบสังคมไม่ชอบแข่งขันใครและชอบคณิตศาสตร์ แต่ว่าเขาอยากลองว่าคะแนนตัวเองได้ไหมพอติดเขาก็เริ่มเสียดายเลยไปเรียน…ตอนเรียนปี 1-4 เขาดูไม่ค่อยมีความสุขเลยเพราะมันไม่ใช่ตัวเขา ตอนนี้เขามีความสุขที่ตัวเองได้ช่วยคนอื่น …กว่าจะมาถึงตอนนี้ต้องเป็นการเรียนไปพร้อมๆกันทั้งครอบครัวด้วยค่ะ ..เพราะว่ามันจะมีช่วงหนึ่งที่การเรียนจากอาจารย์บางท่านจะส่งเสริมให้นักศึกษาแข่งขันกันและยกตัวว่าอาชีพเหนือกว่าคนอื่น….ทางครอบครัวต้องพยายามให้เขากลับมาอยู่ในโลกของการให้อภัย ของการเคารพผู้อื่น…เรียกว่าสู้กับความคิดของอาจารย์เขานั่นแหล่ะค่ะ…ตอนนี้เขาเป็นผู้ใหญ่แล้วมีกิจกรรมเล่นฟุตบอล เล่นดนตรีที่เขาชอบ และตัดสินใจอะไรได้เองค่อนข้างดีทีเดียวค่ะ….เล่าประสบการณ์นะคะว่าครอบครัวต้องเจออะไรบ้าง..และครอบครัวก็สามารถช่วยสร้างหมอที่ดีและมีความสุขได้ด้วยแม้ว่าตอนแรกเขาจะไม่ได้เริ่มต้นด้วยความอยากเป็นหมอเท่าไหร่นักค่ะ