ขอบคุณที่ให้โอกาสและคำแนะนำดีๆ ครับ

ก็เอ๋.....จะเล่าอะไรดีหนอ ยังคิดไม่ออกน่ะ ก็เพิ่งมาอยู่นี่ วันแรกที่ประชุมผู้ปกครองก็ตื่นเต้นน่ะ แต่ก็เก็บความรู้สึกเอาไว้ ก็ถ้าจะบอกข่าวคราวก็คงจะขอแสดงความยินดีกับพ่อแม่พี่น้อง พี่ป้าน้าอาก็แล้วกัน ที่ฝนกำลังตก....จะได้ใส่ถั่วกันซักที แต่ครูสุบินก็ลำบากน่ะ เวลาไปไหนมาไหนก็เปียกฝน....อยากย้อนอดีตจังงงง แบบว่า "ชอบติดฝนน่ะ" กลับเช้าทีเดียว (พูดเล่น)

นอกเรื่องเสียตั้งนาน ขอเข้าเนื้อหาหน่อยน่ะครับ ก็คิดว่าคงจะทำวิจัยสักเรื่อง คงหนีไม่พ้นการแก้ปัญหาในห้องเรียน สอนมาสิบกว่าปี ไม่เคยพบห้องเรียนที่ไม่มีปัญหาเลย ก็มีปัญหามากมาย ขอเอาสักปัญหาก็พอ คงหนีไม่พ้นนักเรียนบกพร่องทางการเรียน (LD = Learning Disable) มีนักเรียนอยู่สองคนที่ทำให้ครูสุบินลำบากใจจังเลย คนหนึ่งเป็นผู้ชาย นั่งเฉยๆ อยู่ๆ ก็ร้องขึ้นมา เดินไปเรื่อย ถ้าเป็นครูคนใหม่คงเหนื่อยน่าดู แต่สำหรับครูสุบิน ปกติครับ เป็นเรื่องปกติที่บางครั้งในห้องเรียนมีนักเรียนทั่เรียกกันว่า "สมาธิสั้น" ก็ต้องสร้างแผนการสอนเฉพาะรายบุคคล(IEP)

ก็เคยอบรมมาบ้างเลยมีความรู้อยู่นิดหน่อย ส่วนนักเรียนอีกคนที่มีปัญหาก็เป็นนักเรียนผู้หญิง ปัญหาใหญ่หลวงมาก คือ ไม่ยอมพูด สืบทราบมาว่า พูดไทยไม่ชัด ก็เลยไม่กล้าพูด แต่เท่าที่สังเกตุ นักเรียนคนนี้เล่นกับเพื่อน และพูดกับเพื่อนได้เช่นคนอื่นๆ แต่พูดภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์

สนุกดีน่ะ เป็นครูสอนนักเรียนปกติ ไม่ค่อยท้าทายเท่าไหร่ พอเจอเด็กพิเศษ งานนี้ได้ลดความอ้วนโดยไม่ต้องพึ่งส้มแขก หรือกาแฟลดความอ้วน ได้รื้อฟื้นความรู้เกี่ยวกับเด็กพิเศษอีก ก็คงต้องรบกวนศูนย์การศึกษาพิเศษแม่ฮ่องสอนกันอีกล่ะครับ

ใครอยากแจมก็เชิญน่ะครับ........................

สำหรับวันนี้ก็คงพอแค่นี้ก่อน...ว่างจะเข้าร่วมเสวนาอีกน่ะครับ....บายบาย

ปล. ขออนุญาตไม่เปิดเผยชื่อนักเรียนน่ะครับ