สวัสดี ครับ คุณครู
คุณครู ครับ....การเห็นคุณค่า แห่งตน เริ่มที่ตัวตนของตัวเอง
การเห็น...หรือไม่เห็น จึงไม่ใช่เรื่องสำคัญ ครับ
การทำบางสิ่งบางอย่าง...จึงอยู่ที่ตัวบุคคล
เขาอาจจะมองไม่เห็นคุณค่าของความรู้สึกดี... ที่ต้องลูกให้เด็กเล็ก นั่ง หรือคนแก่นั่ง...ความรู้สึกแบบนี้ก็จะติดตัวเขาไป...สักวันหนึ่ง เมื่อคุณค่าที่ถูกละเลยไป ...กลับมีค่าด้วยตัวของตัวเอง ไม่ว่าจะกรณีใด ก็ตาม.....บุคคลเหล่านี้ ก็จะรู้สึกว่า อยากย้อนเวลากลับไป เพื่อชดเชยการมองไม่เห็น....
เพราะฉะนั้น การที่จะมองเห็นคุณค่าแห่งตนเอง ตัวเองต้องรู้สึก และลงมือทำ ...เพราะการเห็นคุณค่า สำหรับ บางสิ่ง บางอย่าง นั้น อาจทำแทนกันไม่ได้....เมื่ออยากได้ความสุข ต้องลงมือทำ...เริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ แบบนี้ แหละครับ ....ครู
ผมรู้ว่ามันมีค่าพอที่จะระลึกถึง..และไม่เสียดายเวลา ที่สูญเสียไปกับช่วงเวลาแบบนี้เลยครับ
มีความสุข ในช่วงเวลาชีวิตของครูนะครับ