สวัสดี ครับ อ.Wasawat Deemarn

ผม เป็นอีกคนหนึ่ง ที่มีเพื่อน แท้ แท้ น้อยมาก

เป็นเพราะ...ผมมีโอกาส  เท่าที่มี

เพื่อนแท้....ในความรู้สึกของผม   ผมจะรู้สึกอุ่นใจ ที่เมื่อเราต้องการใครสักคนมาคอยอยู่เคียงข้างกัน...และจับมือเดินไปด้วยกัน

ไม่เคยคิดว่า...เมื่อจับมือกันแล้ว...เราต้องเห็นเหมือนกัน หรือตรงกัน

ขอเพียงแต่...เมื่อหัวใจของเราไปด้วยกันได้

การเดินฝ่า....พงหนาม... หรือ  ...เขาสูง.... เราก็จะมีกำลังใจ

หัวใจ ของใคร...ก็แตกต่างกัน...เพียงแต่ว่า เมื่อเห็น กิ่งหนาม ที่อยู่ข้างทางแล้ว..เราจะช่วยกันเก็บ....

มีความสุข กับบันทึกนี้ ครับ

ตอบแทน อาจารย์ ด้วย จิตวิญญาน ของ ความเป็นเพื่อน ร่วมทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วย ด้วยภาพแทน ความรู้สึกภาพนี้ ครับ