ละอ่อนเฮานั้น เดิมจั๊นผ่องขาว จิตใจ๋สกาว ขาวเหมือนแผ่นผ้า
จักแต้มตรงไหน ลายขึ้นต่อหน้า อิทธิพลา แวดล้อม
อีกพันธุกั๋ม ซ้ำเป๋นสองซ้อม โดยตรงโดยอ้อม ญาติเดิม
ป้อแม่เป๋นเก๊า ครูเข้ามาเสริม ช่วยกั๋นแต่งเติม เสริมหื้อเด็กหน้อย
คนดีที่ดี บ่มีว่าด้อย คนด้อยที่ดี มีลุ้น
ที่ด้อยคนดี ก็มีสิทธิ์กุ๊น สองดุ้นสองด้อย นักแก
ปล๋าอยู่ในน้ำ ไหลต๋ามกระแส ที่สุดก็แบ แล่เป๋นปล๋าแห้ง
หากปล๋าตั๋วใด ว่ายทวนจ้ะแจ้ง ถึงกระแสแฮง บ่ยั้ง
เชื่อได้ว่าดี บ่มีเลือนร้าง เด็กก็สมอ้าง กั๋นนา
อดเอาแน่แล้ว แม่แก้วแก่นต๋า เปียรสอนเอานา ญะว่าครูอ้วน.