อันครูอยู่ได้ใจถึง  หากหวนคำนึง  ครั้งหนึ่งเราเคยมีครู
พ่อแม่แก่เฒ่าเนาอยู่  สองท่านคือครู  ปฐมบรมศรัทธา
เลือดเนื้อท่านให้เรามา  แลให้ชีวา  เป็นผู้เป็นคนด้นเดิน
ตั้งใจหาใช่บังเอิญ  คลานนั่งยืนเดิน  พูดจาประสาคำคน
การเรือนการสร้างวางตน  สอนลูกทุกคน  มิใยลำบากพรากเพียร
ส่วนการหัดอ่านขีดเขียน  ส่งไปโรงเรียน  ให้ครูดูแลแทนทำ
ครูสอนครูพักลักจำ  รับคำแนะนำ  สักคำก็ถือเป็นครู
ศิษย์นั้นต้องเทิดเชิดชู  บูชาคุณครู  โดยทำตามท่านสอนมา