ที่ท่านเขียนมา ในเรื่องการออกผจญภัย เวลาว่าง ทำให้นึกคิดอยู่ว่า ทุกวันนี้ จะมีการผจญภัยของคุณครูไกลปืนเที่ยงแบบนี้ยังมีอีกหรือเปล่า ที่สอนนักเรียนอยู่ในดงป่าดอน เหมือนเพลงเลย แล้วตำแหน่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็คือ อาจารย์ใหญ่ จนถึงภารโรง ครูคนเดียว สอนในห้องเดียว สอนควบเลย  แดนกันดาร คงจะหาครูมาสอนลำบาก โรงเรียนก็คงเป็นเพิง ไม่มีฝามาแอ้ม  เหมือนเรื่องคุณครูบ้านนอกเปี๊ยบเลยใช่ไหมคะ ท่านเลยเหมาหมด  คงเป็นเด็กในสมัยก่อน ว่านอนสอนง่าย ถ้าในสมัยนี้ แค่ชั้นเดียว เอา ป.1 เถอะคงจับปูใสกระด้งกันน่าดู

ท่านคะที่ดิฉันอ่านมา ท่านได้เล่าเรื่องสมัยก่อนๆ ไว้ให้คนรุ่นหลังได้อ่าน มันคงจะไม่ค่อยมีหรือได้เห็นแล้วในสมัยปัจจุบัน และท่านเล่าได้ดีมากเลย มองเห็นภาพได้ อยากจะเก็บเรื่องราวของท่าน สะสมไว้ให้อนุชนรุ่นหลังไว้อ่านจังเลย  สามารถแต่งเป็นนิยายได้ ให้ท่านเป็นพระเอกนะ หรือให้มีพระเอกบ้าง  ผู้ร้ายบ้าง ตอนแต่งนิยาย ให้มันเหี้ยมโหด แล้วก็โชคดี โชคร้ายบ้าง  ว่าไป๊...ว่าไป...