คุณแอร์ถามว่า ทำไมคุณแพรคิดว่า น้องพริมเป็นเจ้ากรรมนายเวรของคุณแพรมาเกิดล่ะค่ะ อะไรน๊า ทำให้คุณแพรคิดอย่างนั้น

แพรขอตอบนะคะว่า

คือ ว่าตอนท้องเค้าน่ะคะ แพ้ท้องมาก ขนาด7 เดือนยังแพ้อยู่เลย

กินอะไรไม่ได้ก็เลยรู้สึกทรมานมาก

แล้วชอบทำบุญปฏิบัติธรรม แต่ไปไม่ได้ เพราะแพ้ท้องเวียนหัว คลื่นไส้ตลอด

รู้สึกเหมือนขวางเราไปปฎิบัติธรรม ซึ่งจริงๆแล้วสังขารเรา รองรับเค้าไม่ไหวต่างหาก

แต่ตอนนั้นคิดไม่ได้แบบนี้ไงค่ะ รู้สึกว่ามีลูกแล้วทำไมมันทุกข์จัง

อยากมีลูกมาก แต่ไม่คิดว่าจะแพ้ท้องหนักขนาดนี้

ทุกข์หนักตั้งแต่แพ้ท้องเลย เหม็นทุกอย่าง เหม็นตัวเองมาก

ตอนนั้นปัญญามันบอกว่า เทวดาเค้าเหม็นมนุษย์ เค้าไม่มาใกล้มนุษย์

เข้าใจเลยค่ะว่ามนุษย์เหม็นยังไง แต่ก็ไม่ได้คิดว่าเค้าจะมาสูงขนาดนั้น

ตอนท้องเค้าก็พยายามทำบุญ สวดมนต์ ปฏิบัติธรรมบ่อยๆ เท่าที่สังขารจะรับไหว

พอจะคลอด ครบ 9 เดือนแล้ว ไม่ยอมเอาหัวลง คุณหมอเลยตัดสินใจให้ผ่าออกเลย

กลัวเจ็บท้องคลอดก่อน ตอนนั้นจะทำให้คลอดลำบาก

คุณหมอผ่าเข้าไปดูก็ไม่มีเหตุผลอธิบายว่า ทำไมไม่ยอมเอาหัวลงช่องคลอด เค้าก็ปกติดีทุกอย่าง

สงสัยเค้าจะไม่ยอมคลอดเอง ให้แม่ผ่าท้องควักออกมา สบายกว่า

แล้วแพรเลี้ยงลูกเองนะคะ เจ็บแผลผ่าคลอดด้วย มือใหม่ด้วย ยิ่งทุกข์ ยิ่งเครียดค่ะ

พอเค้าคลอด เค้าก็แข็งแรงนะคะ แต่เค้าจะอ้วกนมออกตลอด

หมอบอกว่า หูรูดกระเพาะยังทำงานได้ไม่ดี

เวลาหลับๆ นมก็ทะลักออกปาก ออกจมูก ดิ้นๆ หายใจไม่ได้ น่าสงสารมาก

ทำให้เราต้องเฝ้าเค้าตลอดเวลา 3 เดือนแรก เลยรู้สึกทุกข์มากค่ะ

แค่สงสัยค่ะ เพราะคิดว่าเจ้ากรรมนายเวรมา จะทำให้เราทุกข์มาก

จริงๆแล้ว ทุกข์มันอยู่กับเราตลอดตั้งแต่เกิดจนตาย แต่ตอนนั้นยังไม่เห็นค่ะ

พอไปปฏิบัติธรรม รู้ทุกข์ ก็เลยรู้ธรรมค่ะ

ทุกข์เพราะเกิด เจ็บ แก่ ตาย

ทุกข์เพราะพลัดพราก ฯลฯ มีแต่ทุกข์ล้วนๆ

เป็นบุญนะคะ ได้มาปฏิบัติธรรม ได้เจอหลวงพ่อวีระนนท์

จึงได้คำตอบที่ถูกต้อง

เรื่องนี้แบบนี้คิดเองไม่ได้ค่ะ ต้องให้ท่านบอกค่ะ ถึงจะเชื่อ