- เป็นวันแรกของปีที่มีความหมายมากครับ ทั้งสำหรับคุณจตุพรและผู้ร่วมชะตากรรมในเวทีนี้
- ดูเหมือนชีวิตในแต่ละวันจะเป็นการทำงานเสียทั้งหมดกระมัง
- ชอบคำว่า “บุญสัญจร” มากครับ เป็นคำพื้น ๆ ง่าย ๆ แต่งดงาม
- ดีใจด้วยครับในวิถีที่สัญจรคุณจตุพรยังมีมิ่งมิตรร่วมด้วยช่วยกันอย่างมากมาย นั่นสิ โลกนี้ไม่เงียบเหงา เพราะยังมีคนให้เราได้คิดถึง
- สำหรับผมคงไม่นานเกินรอที่จะมีภาพกิจกรรมเช่นนี้มาร่วมแบ่งปัน
- ความจริงเกิดขึ้นที่ใจ...แต่สามารถแบ่งปันสู่คนอื่นให้อิ่มใจด้วยเหมือนกัน เหมือนที่คุณจตุพรได้นำเสนอใน blog
- ผมมีบทกวีของนักเขียนท่านหนึ่งเขียนไว้ในทำนองนี้ (มาฝาก)...
ตีนเมื่อเดินติดดิน กลิ่นจะหอม
ใจเมื่อยอมเสียสละ สีจะขาว
มือเปื้อนดินจะปั้นดินเป็นดวงดาว
ใจเหน็บหนาวจะเคี่ยวหนาวเป็นเปลวไฟ