อาจารย์ครับ

มันเป็นเรื่องธรรมดาของคนในวัยนี้ (วัยทองคำฝังเพชร)อย่าตำหนิตัวเอง เพราะมันเป็นเช่นนั้นเอง ทำให้เป็นเรื่องขำเสียอย่างที่อาจารย์แนะนำก็น่าจะดี แต๋...เราขำคนอื่นไม่ขำนี่สิ ก็เป็นปัญหาเหมือนกันนะ ยกตัวอย่าง

วันนั้นผมมีงานยุ่งมาก ค่อนข้างเครียด เผอิญ.แม่บ้านขอให้ผมไปส่งที่ตลาดสด ผมก็ขับรถมอเตอร์ไซด์ไปส่ง เมื่อเขาลงจากรถแล้ว ใจผมก็ยังครุ่นคิดอยู่แต่เรื่องงาน จึงขับรถมาเรื่อยๆคิดเรื่องงานมาเรื่อยๆจนถึงบ้าน แล้วกลับมานั่งทำงานต่อ จนลืมหมดทุกอย่าง ลืมแม่บ้านไว้ที่ตลาด เขากลับมาบ้านโดยให้รถรับจ้างมาส่ง แต่..เขาจ้องตาผมด้วยความโกรธ แบบจะกินเลือดกินเนื้อเลยทีเดียว ผมต้องรีบขอโทษและยกมือไหว้ขอโทษเขาอย่างไม่ทันได้คิด (เป็นจิตสำนึก)อาจารย์รู้ไหม เขาโกรธผมไม่พูดจากับผม 2 วัน แต่..ผมกลับมานั่งขำตัวเองที่ยกมือไหว้ขอโทษเมีย แม้เดี๋ยวนี้ผมก็ยังขำตัวเองไม่หาย

เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง เคยเล่าให้เพื่อนๆฟังอย่างไม่อายใคร ก็เราทำผิดนี่ ลูกผู้ชายต้องรับผิด ใช่ไหมครับอาจารย์

อาจารย์เก