สวัสดีครับ คุณ รินทร์

แปลกแต่จริงนะครับ  ทุกวันนี้ผมรู้สึกว่าเราต่างโหยหาอดีตด้วยกันทั้งนั้น ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะสังคมวันนี้ดูวุ่นวายและหยาบกร้าวมากกว่าอดีต  แต่นั่นก็คงเป็นความรู้สึกของคนรุ่นเก่า หรืออย่างน้อยก็อายุในราวๆ หลักสามสิบปีขึ้นกระมัง  ส่วนคนรุ่นใหม่ที่อายุอานามยี่สิบต้นๆ นั้น  ก็คงคุ้นเคยกับสภาพปัจจุบันของสังคมเป็นอย่างดี

ผมชอบภาพชีวิตของคนชนบทที่ผูกพันอยู่กับวัด-โรงเรียน-และท้องทุ่งเป็นอย่างมาก หลายครั้งชอบที่จะไปนั่งดูเด็กและเยาวชนเล่นกีฬาตอนเย็นๆ ที่สนามโรงเรียน ปนเปกันทั้งศิษย์เก่าและศิษย์ปัจจุบัน  ผมชอบบรรยากาศเช่นนี้มากกว่าการแยกตัวมาเล่นในสนามของชุมชนโดยตรง ที่หลายแห่งสร้างขึ้นแล้วถูกละเลยให้รกร้างอย่างน่าเสียดาย

ในวัดก็เช่นเดียวกัน ผมชื่นชอบกับภาพของเด็กเยาวชน หรือแม้แต่ผู้หลักผู้ใหญ่ที่พากันเข้าไปเล่น หรือทำกิจกรรมแบบสร้างสรรค์กันที่วัด  โดยไม่ใช่เข้าวัดแต่เฉพาะงานบุญงานทานเท่านั้น  คล้ายกับมองว่าวัดคือสวนสนุกของชีวิต หากเป็นเป็นสวนสนุกที่มีสาระทางโลกและทางธรรมเป็นนัยแฝงให้ได้เรียนรู้

ครับ-นั่นคือความทรงจำที่หวนหาของผม แต่ก็ไม่ถึงกับจมดิ่งอยู่กับอดีตจนปฏิเสธความเร่งร้อนของสังคมในปัจจุบัน ...

....

ขอบคุณครับ