ที่พระองค์สั่งสอนก็ไม่ได้บังคับให้ใครบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร(ให้ต้องมาสังคายนากันตามยุคสมัย)...

เพียงพระองค์ท่านโชคดีที่มีพระอานนท์เป็นพหูสูต... ทำให้เราได้เชื่อว่ามีท่าน เกิดขึ้น คงอยู่ แล้วก็ดับไป...

ไม่เช่นนั้นก็....ว่างเปล่า....555

ผมระลึกถึงเรื่องที่เคยปุจฉาวิสัชชนากับพระธุดงค์ท่านนึง(อายุเพียง 27 ปี บวชได้แค่ 7 พรรษา...ส่วนผมเกิดปีเดียวกับพระอาจารย์ชัยวุธ...อิอิ)...ท่านวิสัชชนากับคำปรารภของผมว่า...พุทธศาสนาจักเสื่อมหรือสิ้นไปตามพุทธทำนายหรือไม่....

ท่านว่า....พุทธศาสนาจะไม่มีวันเสื่อมสิ้นไปได้หรอก...ตราบที่มนุษย์ยังเสพกิเลสตัณหา...และมีทุกข์เป็นญาติสนิทชั่วกาลนาน....

พออนุมานได้ว่า....คู่แท้...

มีหยิน...ก็ต้องมีหยาง...

มีทุกข์...ก็ต้องมีไม่ทุกข์....

มี่ความไม่ว่าง...ก็ต้องมีความว่าง...

ฉะนี้แล...