ความเห็น: ๑๖. ศิลปะรำลึกสวนสัตว์ดุสิตเขาดินวนา กลุ่มศิษย์เก่าเพาะช่าง

อ้าว ขออภัยอาจารย์สายป่านครับ
เรื่องหาวิธีเขียนใหม่ๆนี่ ไม่ใช่หาวิธีเขียนอย่างเดียวอย่างที่เคยได้สุมหัวกันกับใบไม้เท่านั้น ต้องพัฒนาเวทีและหาหนทาง ที่หลุดออกจากกรอบที่บล๊อกงานในแนวที่ผม(รวมทั้งคุณใบไม้และเพื่อนร่วมแนวทาง)ทำและสนใจ ให้ได้ดีกว่าเดิมอีกด้วย งานอย่างที่ผมและคุณใบไม้ทำนั้น เขียนความรู้การวิจัยและสื่อสารออกไปดีในแง่การเขียน (ซึ่งผมมั่นใจว่าพวกเราทำได้ดีมากๆแน่ๆ) มันก็อ่อนความเป็นจริงของการปฏิบัติและความเป็นจริงที่สังคมเป็น แต่รอคอยเขียนทีเดียวเมื่อเสร็จสิ้นและเห็นผลดีๆ เหมือนงานวิจัยและสร้างความรู้แบบทั่วไปทำได้ มันก็ช้าเกินไป ซ้ำอาจจะไม่ใช่อย่างที่เราคิดและวางแนวต่างๆไว้เสียอีก
จะไปกำหนดกะเกณฑ์ ให้ผู้คนและชุมชนเป็นอย่างที่เราต้องการ ก็ไม่ควรทำอย่างงั้นเป็นที่สุด
เลยก็ต้องพึ่งการค่อยเขียนและค่อยพัฒนาให้สิ่งละอันพันละน้อย ช่วยทำให้เราไม่หลุดจากภาคปฏิบัติจนเกินไป อีกทั้งพึ่งตนเองในการบันทึกรายทาง(ซึ่งเป็นงานที่กินแรงเหลือเกิน) พร้อมๆกับสะท้อนการงอกงามและเติบโตไปด้วยกันของสิ่งที่ทำ แม้นเพียงเล็กน้อย แต่ก็มีวิธีทำให้เกิดอะไรดีๆในสังคมวงกว้างไปด้วยได้นั้น(บางที่ได้มากกว่ารูปแบบที่เราเคยทำกันเสียอีก) ก็คงไม่พ้นที่เป็นหน้าที่ที่เราจะต้องพัฒนามันขึ้นมาเอง เลยก็เป็นอย่างนี้แหละครับ ทำทุกข์ให้(เหมือนกับว่า)เป็นสุข อย่างที่ใบไม้เห็นนี้แล
ได้อะไรมากพอสมควร แล้วจะคุยให้ฟังเมื่อได้เจอกันนะครับ
มีความสุขและสวัสดีปีใหม่นะใบไม้