มีรูปธรรมเยอะเลย ทั้งของตนเองและของอาจารย์เขา ของเพื่อน และของลูกศิษย์เขา ซึ่งเขาเรียกรวมๆ ว่า "เพื่อนทางจิตวิญญาณ" หรือ กัลยาณมิตร

แต่เขาเน้นว่าแต่ละคนจะพบทางของตัวเอง (ทางที่ไร้เส้นทาง)

ตัวเขาเองไปบวชเป็นพระนิกายเซนอยู่ตั้ง ๑๐ ปี ไม่สามารถสัมผัสกับการตื่นรู้ได้

แต่ก็ถือว่าได้สะสมอะไรไว้มาก แล้วจู่ๆ วันหนึ่งก็ตื่นขึ้นมาเองขณะขับรถอยู่

เขาบรรยายละเอียดว่าลักษณะอาการทางกายทางจิตมันเป็นอย่างไรในช่วงขณะนั้น

นอกจากนี้ ยังแนะวิธีปฏิบัติต่อจากนั้นอีก เพราะตัวตน(อัตตา)ยังตามมาก่อกวนอยู่เสมอๆ (มันยังไม่เป็น oneness)แต่เมื่อรู้ตัวก็ให้อภัยมัน (ปล่อยวาง)แล้วมันก็จะไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ